قصه ی اول

فـــــــرزنـــــــدم

ایــــن هــــا را مــــادرت بـــرایـــت مـیـنـویسد

زمــانــی کــه هـــــنــــــوز دخــــتــــرکی ســــت

من کــــه چــــنــــد بــهـــار پــیــش تــر و بـیـشتر از تو

زیـر سـقـف ایـن آسمـان نه همیشه آبـی زندگی کرده ام

بـاران های مـتـعـددی را بـی چـتـر و بـا چـتـر تـجـربـه کرده ام

و چـــــنـــــدیـــــن پــــیــــرهــــن بــــــیـــــشـــــتــــــر از تـــــــو

در آفـتـاب بی رمق زمـستان و سوزان تابستان خشک کرده ام

نـــمـــیـــگــویـــم راه را بــهـــتـــر از تـــو مــیــشــنـــاســــم

اما این راه را بارها رفته ام و فراز و فرودش را زیسته ام

فــــرزنــــدم

تو هنوز نیامده ای و من برایت مینویسم

مـیـنـویـسـم تـا هـر زمان که آمدی ، بدانی

من با آرزوی بزرگ شدنت ثانیه ها را میشمارم

روزم را به شب میرسانم تا فردایت آفتابی تر باشد

.

پ.ن :تاریخ نگارش 13 آذر ماه 92

 

/ 0 نظر / 24 بازدید